Περί Καψούρας

          Καψούρα ο θρίαμβος της φαντασίας έναντι της λογικής… Εμφανίζεται πάντα την κατάλληλη στιγμή, ως από μηχανής Θεός, την ώρα που η λογική αγγίζει το απόγειο των βιορυθμών μας. Πως μπορεί κανείς να περιγράψει τον όρο καψούρα, πως μπορεί με λέξεις να αποτυπώσει το αίσθημα που προκαλεί ο έρωτας; Πόσο πεζά και πόσο κουτά μοιάζουν τα λόγια μπροστά στο δέος της απόλυτης ψυχικής απελευθέρωσης… Τα λόγια πηγάζουν από το μυαλό, ο έρωτας καταργεί τη λογική, επαναπροσδιορίζει το ένστικτο και ξεφτιλίζει τον ορθολογισμό. Συνεπώς όταν κάποιος επιχειρεί να αναλύσει τον έρωτα, σημαίνει αυτόματα πως δεν είναι ερωτευμένος. Το να προσπαθείς να προσεγγίσεις «φιλοσοφικά» το Θεάρεστο είναι προδιαγεγραμμένο πως το μόνο που θα πετύχεις είναι να περπατήσεις πάνω στο νερό, αναμεταδίδοντας μνήμες και εικόνες αυτών που βλέπεις να κολυμπάνε στο βυθό…

                Η Καψούρα είναι μία ψυχοσωματική υπερδιέγερση, είναι η χαρμολύπη του απόλυτου και η ανασφάλεια του προσωρινού. Ως σήμερα δεν έχω καταλήξει ποια από τις δύο θεωρίες που ταλανίζουν το μυαλό μου είναι η ορθή. Η μία είναι αυτή που στέφεται από την παραμυθόσκονη του ρομαντισμού… Πως ο έρωτας είναι υπόθεση καρμική, πως είναι αναπόφευκτος και προκαθορισμένος στη διαδρομή του πεπρωμένου. Δύο άνθρωποι «αδερφές ψυχές», «έτερα ήμισι» , σε ένα διαρκές αγώνα να συναντηθούν και να ενωθούν… Υπέρμαχοι της αγάπης και φανατικοί οπαδοί της άποψης πως η αγάπη είναι ο μόνος ανίκητος αντίπαλος στο παιχνίδι της ζωής… Η άλλη άποψη είναι αυτή που δέχεται τον έρωτα ως μία ακόμα εγκεφαλική λειτουργία. Χημεία, ορμόνες που εκρίνοντε ανάλογα με τις ανάγκες μας και είναι ικανές να αναγνωρίσουν το άτομο που θα μας τις καλύψει. Μια διαδικασία επιβίωσης, αναπαραγωγής… Αναπνέω, τρώω, κοιμάμαι, ερωτεύομαι, έτσι απλά, έτσι μηχανικά.

              Προσωπικά τείνω να αποδεχτώ πως πρόκειται για ένα περίεργο κράμα συνδυασμού, ένα αμάλγαμα φυσικού και μεταφυσικού αναμεμιγμένα στην ποιοτική ποσότητα τους…. Η καψούρα για μένα είναι αυτό που «γαμάει» το μυαλό σου, αυτό που σε «καυλώνει» εγκεφαλικά, αυτό που εκμηδενίζει τη σκέψη και καταλαμβάνει το κενό, γεμίζοντας το συναισθηματική ηδονή.

                Όπως και να ‘χει, όποιος  κι αν είναι ο λόγος που ο έρωτας βιώνετε από το ανθρώπινο είδος, είναι μαγικός. Ορίζει καρδιά, ψυχή και νου και αποδεσμεύει για όσο διαρκεί, το κορμί από το βατό και το ρεαλισμό… Στον έρωτα δε χωράνε εκπτώσεις, όταν τον ζεις οφείλεις να τον αντιμετωπίζεις με δόξες και τιμές, αυτή είναι η υπόσταση του. Είναι ιεροσυλία να τον βιώνεις πεζά και επιπόλαια, έχει αξία ζωτικής σημασίας. Όταν η καψούρα αποφασίσει να σου χτυπήσει την πόρτα, δεν μπορείς να της την κλείσεις στα μούτρα… γιατί τότε θα μπει από το παράθυρο και θα φερθεί ακόμα ποιο βάναυσα… Διότι η καψούρα διαθέτει μεγάλες δόσεις πόνου, είναι τυραννική και βασανιστική αλλά ταυτόχρονα και αυτοθεραπευτική…  κάποιος έχει προνοήσει γι’ αυτό.

                               «… Αλλοίμονο σ’ αυτούς που δεν αγάπησαν, ζωή….»